Tipos de Modulación:

Publicado en Redes o Novembro 30, 2010 por abelsampedro

Definicións de:

Onda portadora:

Es una forma de onda, generalmente sinusoidal, que es modulada por una señal que se quiere transmitir.
Esta onda portadora es de una frecuencia mucho más alta que la de la señal moduladora.

Mensaje u onda moduladora:

Es la información que queremos transmitir.

Clasificación dos seguintes tipos de modulación, ilustrando cada un cunha imaxe:

Mensaxe Analóxico – Portador Analóxico:

AM

FM

PM

Mensaxe Analóxico – Portador Dixital

PCM

PAM

Mensaxe Dixital – Portador Analóxico

ASK

FSK

PSK

Mensaxe Dixital – Portador Dixital

Códigos Manchester

Códigos NRZ

Conceptos Básicos sobre Sinais

Publicado en Redes o Novembro 30, 2010 por abelsampedro
    Sinal sinusoidal

Son aqueles que se representan coas funcións trigonométricas seno e coseno. Estas funcións son de especial importancia xa que pódese demostrar matemáticamente que calquera sinal periódico se pode expresar como unha suma de senos e cosenos.

    Sinal periódico

Ondas que mostran periocidade respecto ao tempo, é dicir, describen ciclos repetitivos.


    Espectro dun sinal
    Representación matemática dun sinal en función da frecuencia.

    Fórmula matemática de sinal sinusoidal periódico:
    f(t)=am · sen (wt + ϕ)


    Representación dun sinal sinusoidal en función do tempo:

    Representación dun sinal sinusoidal en función da frecuencia:

    Definición dos seguintes parámetros/conceptos indicando a unidade de medida:

    Amplitude:
    É a magnitude da distorsión máxima no medio durante un ciclo de onda.

    Amplitude máxima:
    Valor máximo alcanzado pola función. Diferénciase da amplitude instantánea, que é o valor que ten un sinal nun momento determinado.

    Frecuencia:
    Es una magnitud que mide el número de repeticiones por unidad de tiempo de cualquier fenómeno o suceso periódico./ hercios (Hz)

    Periodo:
    Designa o intervalo de tempo entre dous puntos equivalentes dunha onda ou oscilación.

    Lonxitude de onda:
    Distancia entre unidades repetidas dunha onda que se propaga cunha frecuencia determinada.

    Fase:
    Situación instantánea de un ciclo periódico

    Ancho de banda dun sinal:
    Diferencia entre o valor máximo e mínimo das frecuencias do espectro do sinal/mensaxe.

    Ancho de banda dun canal:
    Diferencia entre as frecuencias máxima e mínima que é capaz de transmitir.

    Ganancia:
    Proporción entre as potencias de saída e de entrada, e mídese en decibelios (dB).







DIAGRAMA DE REDE DUNHA CASA PARTICULAR

Publicado en Redes o Novembro 26, 2010 por abelsampedro

Documental Código Linux:

Publicado en Redes o Novembro 23, 2010 por abelsampedro

Enlace al video Código Linux:

http://video.google.com/videoplay?docid=6729008725344610785&hl=es#

 

1.Sentido original de la palabra “Hacker”.

Los términos hackerhack tienen connotaciones positivas e, irónicamente, también negativas. Los programadores informáticos suelen usar las hackinghacker para expresar admiración por el trabajo de un desarrollador de software cualificado, pero también se puede utilizar en un sentido negativo para describir una solución rápida pero poco elegante a un problema. Algunos desaprueban el uso del hacking como un sinónimo de cracker, en marcado contraste con el resto del mundo, en el que la palabra hacker se utiliza normalmente para describir a alguien que “hackea” un sistema con el fin de eludir o desactivar las medidas de seguridad.

http://es.wikipedia.org/wiki/Hacker

 

2.País e ano de nacemento de Linus Torvalds.

Helsinki, Finlandia, 28 de diciembre de 1969.

 

3.A que se refieren los términos “Linux”, “GNU”, “GNU/Linux”?

GNU/Linux es uno de los términos empleados para referirse a la combinación del núcleo okernellibre similar a Unix denominado Linux, que es usado con herramientas de sistemaGNU.

GNU es un acrónimo recursivo que significa GNU No es Unix (GNU is Not Unix). Puesto que en inglés “gnu” (en español “ñu”) se pronuncia igual que “new“, Richard Stallman recomienda pronunciarlo “guh-noo“. En español, se recomienda pronunciarlo ñu como el antílope africano o fonéticamente;2 por ello, el término mayoritariamente se deletrea (G-N-U) para su mejor comprensión. En sus charlas Richard Stallman finalmente dice siempre «Se puede pronunciar de cualquier forma, la única pronunciación errónea es decirle ‘linux’».

Linux es un sistema operativo libre tipo Unix. Es usualmente utilizado junto a las herramientas GNU como interfaz entre los dispositivos de hardware y los programas usados por el usuario para manejar un computador.

 

 

4.A partir de que sistema operativo se creo Linux?

La historia del núcleo Linuxestá fuertemente vinculada a la del proyecto GNU. En 1991Linus Torvalds empezó a trabajar en un reemplazo no comercial para MINIX9 que más adelante acabaría siendo Linux.

 

 

5.En que consiste la licencia GPL y cual es su finalidad?

La Licencia Pública General de GNU o más conocida por su nombre en inglés GNU General Public License o simplemente sus siglas del inglés GNU GPL, es una licenciacreada por la Free Software Foundation en 1989 (la primera versión), y está orientada principalmente a proteger la libre distribución, modificación y uso de software. Su propósito es declarar que el software cubierto por esta licencia es software libre y protegerlo de intentos de apropiación que restrinjan esas libertades a los usuarios.

Existen varias licencias “hermanas” de la GPL, como la licencia de documentación libre de GNU (GFDL), la Open Audio License, para trabajos musicales, etcétera, y otras menos restrictivas, como la MGPL, o la LGPL (Lesser General Publical License, antes Library General Publical License), que permiten el enlace dinámico de aplicaciones libres a aplicaciones no libres.

 

 

6.Investiga los términos Geeks, Nerds:

Geek: Es un término que se utiliza para referirse a la persona fascinada por la tecnología y lainformática. El término «geek» en español está relacionado sólo con la tecnología, a diferencia del uso del término geek en inglés, que tiene un significado más amplio y equivalente al término español friki.

Nerd: Es un planteamiento que designa a un estereotipo de persona abocada completamente al estudio y la labor científica,informática e intelectual hasta el punto de mostrar desinterés por las actividades sociales, físicas y deportivas.1 A diferencia de un intelectual, científico o ingeniero normal, el estereotipo del nerd es de una persona con una conducta obsesiva por estas actividades al punto de limitarle su participación en otros campos hasta asociársele con padecimientos como el síndrome de Asperger en casos extremos

 

 

7.En que año aparecio la versión 1.0 de Linux?

El 14 de Marzo de 1994, se lanzó Linux 1.0

 

 

8.Cual fue la aportación de Richard Stallman?

É o promotor do Software Libre.

 

 

9.Cual es la   ambigüedad del término “Software Libre” en inglés?

La ambigüedad del término es que es a la vez un sistema libre y gratuito.

 

 

10.Que significa el término   “open source”?

Código abierto es el término con el que se conoce al software distribuido y desarrollado libremente. El código abierto tiene un punto de vista más orientado a los beneficios prácticos de compartir el código que a las cuestiones morales y/o filosóficas las cuales destacan en el llamadosoftware libre.

 

 

11.Cual es la parte comercial del software libre? Por que servicios se cobra?

Da la oportunidad de corregir errores de un programa e introducir rápidamente los cambios que solicita el usuario. También su código fuente es público y está expuesto a millones de ojos. Esto quiere decir que los problemas se resolverán en lugar de esconderse hasta que la persona equivocada los descubra.

Modelo OSI

Publicado en Redes o Outubro 22, 2010 por abelsampedro

El modelo de referencia de Interconexión de Sistemas Abiertos (OSI, Open System Interconnection) es el modelo de red descriptivo creado por la Organización Internacional para la Estandarización lanzado en 1984. Es decir, es un marco de referencia para la definición de arquitecturas de interconexión de sistemas de comunicaciones.

La organización que propuso el Modelo OSI y como surge:

A principios de la década de 1980 el desarrollo de redes sucedió con desorden en muchos sentidos. Se produjo un enorme crecimiento en la cantidad y el tamaño de las redes. A medida que las empresas tomaron conciencia de las ventajas de usar tecnologías de conexión, las redes se agregaban o expandían a casi la misma velocidad a la que se introducían las nuevas tecnologías de red.Para mediados de la década de 1980, estas empresas comenzaron a sufrir las consecuencias de la rápida expansión. De la misma forma en que las personas que no hablan un mismo idioma tienen dificultades para comunicarse, las redes que utilizaban diferentes especificaciones e implementaciones tenían dificultades para intercambiar información. El mismo problema surgía con las empresas que desarrollaban tecnologías de conexión privadas o propietarias. “Propietario” significa que una sola empresa o un pequeño grupo de empresas controla todo uso de la tecnología. Las tecnologías de conexión que respetaban reglas propietarias en forma estricta no podían comunicarse con tecnologías que usaban reglas propietarias diferentes.Para enfrentar el problema de incompatibilidad de redes, la Organización Internacional para la Estandarización (ISO) investigó modelos de conexión como la red de Digital Equipment Corporation (DECnet), la Arquitectura de Sistemas de Red (SNA) y TCP/IP a fin de encontrar un conjunto de reglas aplicables de forma general a todas las redes. Con base en esta investigación, la ISO desarrolló un modelo de red que ayuda a los fabricantes a crear redes que sean compatibles con otras redes.

Ventajas e inconvenientes.

ventajas:
  1. Fácil de implementar.
  2. Fácil de extender.
  3. Mayor comprensión del problema.
  4. La solución de cada problema especifico puede ser optimizada individualmente.
inconvenientes:
  1. Dada la enorme complejidad, las suyas implementaciones iniciales fueron enormes, inmanejables y lentas. La OSI se asoció con “mala calidad”. Mientras los productos mejoraban con el  paso del tempo, la imagen empeoraba.
  2. Los protocolos estándar de OSI quedaron aplastados. Los protocolos TCP/IP ya se usaban ampliamente cuando aparecieron los protocolos de OSI. Esto fhizo que la inversión fuera para los productos TCP/IP, así cuando OSI llego, los inversionistas no quisieron apoiar una segunda pila de protocolos por el que nunca sucedió.
  3. Tanto el modelo como los protocolos son imperfectos. Una explicación errónea acerca de este modelo de siete capas es que éstas son el único camino.

Capas del Modelo OSI

  1. Capa Física: Es la que se encarga de las conexiones físicas de la computadora hacia la red, tanto en lo que se refiere al medio físico como a la forma en la que se transmite la información.
  2. Capa de enlace de datos: Esta capa se ocupa del direccionamiento físico, de la topología de la red, del acceso a la red, de la notificación de errores, de la distribución ordenada de tramas y del control del flujo.
  3. Capa de red: En este nivel se realiza el direccionamiento lógico y la determinación de la ruta de los datos hasta su receptor final.
  4. Capa de transporte: Capa encargada de efectuar el transporte de los datos (que se encuentran dentro del paquete) de la máquina origen a la de destino, independizándolo del tipo de red física que se esté utilizando.
  5. Capa de sesión: Esta capa es la que se encarga de mantener y controlar el enlace establecido entre dos computadores que están transmitiendo datos de cualquier índole.
  6. Capa de presentación: El objetivo es encargarse de la representación de la información, de manera que aunque distintos equipos puedan tener diferentes representaciones internas de caracteres los datos lleguen de manera reconocible.
  7. Capa de aplicación: Ofrece a las aplicaciones la posibilidad de acceder a los servicios de las demás capas y define los protocolos que utilizan las aplicaciones para intercambiar datos, como correo electrónico (POP y SMTP), gestores de bases de datos y servidor de ficheros (FTP).
Diagrama ou gráfico dos niveis do modelo:

Más información en: http://es.wikipedia.org/wiki/Modelo_OSI#Modelo_de_referencia_OSI

Conceptos básicos da Arquitecturas de Rede.

Publicado en Redes o Outubro 20, 2010 por abelsampedro

1. Protocolo : Un protocolo es un conjunto de reglas perfectamente organizadas y convenidas de mutuo acuerdo entre los participantes en una comunicación y su misión es regular algún aspecto de la misma.

2. Capas o Niveles : los diseñadores de redes han convenido estructurar las diferentes funciones que realizan y los servicios que proveen en una serie de niveles o capas.

3. Interfaz : Parte de un programa que permite el flujo de información entre un usuario y la aplicación, o entre la aplicación y otros programas o periféricos. Esa parte de un programa está constituida por un conkunto de comandos y métodos que permiten estas intercomunicaciones.

4. Servicios : Son las funciónes que realiza la capa. Son las comunicaciones que se producen dentro de una misma máquina y, por consiguiente, dentro dun ámbito de responsabilidad.

5. Arquitectura de Red : La arquitectura de una red es el conjunto organizado de capas y protocolos de la misma. Esta organización de la red debe estar suficientemente clara como para que los fabricantes de software o hardware puedan diseñar sus productos con garantía de que funcionarán en comunicación con otros equipos que sigan las mismas reglas.

6. Sistemas Abiertos : El concepto de sistema abierto fue propuesto inicialmente por la ISO (International Standards Organization) como el que está compuesto por uno o más ordenadores, el software asociado, los periféricos, los procesos físicos, los medios de transmisión de la información, etc., que constituyen un todo autónomo capaz de realizar un tratamiento de la información.

7. Entidades : Se llama así a los elementos activos que se encuentran en cada una de las capas. Hay entidades software como procesos y entidades hardware como chips encargados de hacer la entrada y salida de datos.

8. Unidad de Datos del Protocolo : (Protocol Data Unit) La información del SDU no siempre se puede transmitir en directo. A veces hay que fraccionarlo porque su tamaño no es adecuado para la transmisión directa y además siempre habrá que ponerle alguna cabecera con información de control. A este campo SDU más la cabecera de control se le llama PDU. Si estamos operando en la capa N, el PDU recibe el nombre de NPDU, aunque en algunas capas de OSI se utilizan sinónimos mnemotécnicos, algunos de los cuales aparecerán más adelante. Los NPDU son las unidades de intercambio entre las entidades pares de capa N de dos nodos utilizando su protocolo de capa N.

9.unidad de datos de interfaz: bloque informativo que a entidade da capa N pasa a entidade da capa correspondente.

10.cabecera:En informática, cabecera (header en inglés) se refiere a la información suplementaria situada al principio de un bloque de información que va a ser almacenada o transmitida y que contiene información necesaria para el correcto tratamiento del bloque de información.

11.Encapsulamento: És el proceso que ejecuta una capa a los datos que vienen de la capa inmediata superior. Consiste en agregar las cabeceras datos.

Aqui tenemos una imagen de un ejemplo de Arquitectura de red:




Topoloxias de Rede.

Publicado en Redes o Outubro 19, 2010 por abelsampedro

Topoloxías de rede
A topoloxía dunha rede pódese definir como a disposición física na que se conectan os nodos dunha rede (ordenadores, servidores, impresoras, etc.) mediante as liñas de comunicación, ou tamén, ao xeito no que se extende xeográficamente a estructura de cableado formando a rede. Existen diferentes tipos de topoloxías básicas, cada unha das cales ten as súas ventaxas e inconvenientes. A topoloxía de rede determina únicamente a configuración das conexións entre os nodos.

Topoloxía en bus.

Nesta topoloxía todos os nodos están conectados a un único canal (ou bus) de comunicacións compartido por todos. Para determinar que nodo ten acceso para utilizar o bus en cada momento establécese un mecanismo de contienda. O bus ten unha estructura lineal. Normalmente utilízase cable coaxial RG-58 con terminadores de 50 ohmnios. Os equipos ou nodos conéctanse ao bus por medio de conectores de tipo T ou Y.

A ventaxa principal desta topoloxía é a súa sencillez e facilidade de instalación, xa que non se requiren dispositivos altamente especializados e en xeral os compoñentes utilizados requiren pouca electrónica.

O punto débil desta topoloxía é o propio bus, xa que unha ruptura impediría totalmente a comunicación en toda a rede. Ademáis, ao ser o bus un medio de transmisión compartido, prodúcense colisións cando dous equipos tentan transmitir ao mesmo tempo, o que reduce o ancho de banda e impide que o número de nodos sexa moi elevado. Outra desventaxa, referente á seguridade, é que os nodos poden escoitar as comunicacións dos outros, aínda que isto tamén pode ser ventaxoso en redes de difusión.

Dous estándares que utilizan esta topoloxía son Ethernet (IEEE 802.3) e Token Bus (IEEE 802.4). En xeral, esta topoloxía apenas se usa na actualidade, sustituíndose pouco a pouco pola topoloxía en estrela.

 

Topoloxía en anel.

Os nodos conéctanse formando un anel, onde cada estación está conectada á seguinte, e a última á primeira. Cada estación fai de repetidor pasando ao seguinte nodo o sinal que lle chega do anterior. Un dos estándares de LAN que utiliza esta tecnoloxía
denomínase Token Ring (IEEE 802.5). O seu rendemento é un pouco superior ao de Ethernet xa que utiliza un sistema de acceso ao medio libre de colisións, mediante o método coñecido como de paso por testigo. Os nodos vanse pasando un testigo en
forma de paquete especial de datos e só se lle permite transmitir ao nodo que posúe o testigo en cada momento.

Esta topoloxía require dunha electrónica máis complexa, o que encarece a instalación. O dispositivo encargado de realizar físicamente o anel chámase MAU (Multistation Acces Unit) e funciona coma un concentrador especializado, que permite crear un novo
anel cada vez que se conecta unha estación nova. O cableado típico é o par trenzado STP.

Outro estándar, que utiliza esta topoloxía é o coñecido como FDDI, que para maior seguridade utiliza un doble anel como medio de transmisión. Trátase de redes de maior tamaño (MAN) e que utilizan fibra óptica como medio de transmisión. O punto débil destas redes é o propio anel que, se se rompe, inutilizará a rede

 

.

Topoloxía en estrela.

Todos os nodos están conectados a un nodo central especializado que fai as veces de concentrador, e polo que pasan todas as comunicacións. Este concentrador ten as funcións de comunicar dúas estacións calquera e de aislar dos problemas que poidan surxir en calquera dos segmentos ou brazos da estrela. Isto proporciona maior seguridade, xa que o malfuncionamento dunha estación non afecta á rede enteira.
Sen embargo, o gasto en cableado nunha rede en estrela é maior que nunha rede en bus, e ademáis no entorno do concentrador producese normalmente unha importante
madexa de cables. O concentrador é o punto débil desta topoloxía, xa que se éste deixa de funcionar a rede quedará sen servicio.

Tamén hai que dicir que, cando o punto central da estrela é propiamente un hub ou concentrador, o rendemento desta topoloxía aseméllase á de bus, xa que o medio é compartido ao actuar o hub como mero repetidor. Coa sustitución dos hubs por switches ou conmutadores o rendemento multiplícase significativamente.

 

Outras topoloxías.

Topoloxía en árbore: é unha extensión da topoloxía en bus. Consiste na conexión de distintos buses lineais (ramas) a un novo bus troncal dende o que se reparte o sinal cara as ramas. Esta topoloxía utilízase moito na distribución de sinal de televisión por cable, onde a troncal acostuma a ser fibra óptica e as ramas cables coaxiais.

 

Topoloxía en malla: Non existe ningún nodo/dispositivo central. Cada nodo está conectado a un ou máis dos outros nodos. Existen diferentes camiños para chegar dun nodo a outro. Esta redundancia ofrece unha maior fiabilidade, xa que cando un nodo ou unha parte da rede falla, pódese seguir usando o resto e enviar os datos por outro camiño. Sen embargo esta redundancia tamén implica un maior coste en recursos coma o cableado.

Topoloxía de interconexión total: Consiste en conectar todos os nodos dunha rede entre sí a través de liñas punto a punto. Esta topoloxía, aínda que sería a máis segura, apenas se usa debido a gran cantidade de recursos necesarios.

Topoloxía mixta: É unha mistura das topoloxías básicas descritas anteriormente. É a máis común en redes medias e grandes xa que describe o crecemento natural da rede nunha organización.

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.