Topoloxías de rede
A topoloxía dunha rede pódese definir como a disposición física na que se conectan os nodos dunha rede (ordenadores, servidores, impresoras, etc.) mediante as liñas de comunicación, ou tamén, ao xeito no que se extende xeográficamente a estructura de cableado formando a rede. Existen diferentes tipos de topoloxías básicas, cada unha das cales ten as súas ventaxas e inconvenientes. A topoloxía de rede determina únicamente a configuración das conexións entre os nodos.
Topoloxía en bus.
Nesta topoloxía todos os nodos están conectados a un único canal (ou bus) de comunicacións compartido por todos. Para determinar que nodo ten acceso para utilizar o bus en cada momento establécese un mecanismo de contienda. O bus ten unha estructura lineal. Normalmente utilízase cable coaxial RG-58 con terminadores de 50 ohmnios. Os equipos ou nodos conéctanse ao bus por medio de conectores de tipo T ou Y.
A ventaxa principal desta topoloxía é a súa sencillez e facilidade de instalación, xa que non se requiren dispositivos altamente especializados e en xeral os compoñentes utilizados requiren pouca electrónica.
O punto débil desta topoloxía é o propio bus, xa que unha ruptura impediría totalmente a comunicación en toda a rede. Ademáis, ao ser o bus un medio de transmisión compartido, prodúcense colisións cando dous equipos tentan transmitir ao mesmo tempo, o que reduce o ancho de banda e impide que o número de nodos sexa moi elevado. Outra desventaxa, referente á seguridade, é que os nodos poden escoitar as comunicacións dos outros, aínda que isto tamén pode ser ventaxoso en redes de difusión.
Dous estándares que utilizan esta topoloxía son Ethernet (IEEE 802.3) e Token Bus (IEEE 802.4). En xeral, esta topoloxía apenas se usa na actualidade, sustituíndose pouco a pouco pola topoloxía en estrela.


Topoloxía en anel.
Os nodos conéctanse formando un anel, onde cada estación está conectada á seguinte, e a última á primeira. Cada estación fai de repetidor pasando ao seguinte nodo o sinal que lle chega do anterior. Un dos estándares de LAN que utiliza esta tecnoloxía
denomínase Token Ring (IEEE 802.5). O seu rendemento é un pouco superior ao de Ethernet xa que utiliza un sistema de acceso ao medio libre de colisións, mediante o método coñecido como de paso por testigo. Os nodos vanse pasando un testigo en
forma de paquete especial de datos e só se lle permite transmitir ao nodo que posúe o testigo en cada momento.
Esta topoloxía require dunha electrónica máis complexa, o que encarece a instalación. O dispositivo encargado de realizar físicamente o anel chámase MAU (Multistation Acces Unit) e funciona coma un concentrador especializado, que permite crear un novo
anel cada vez que se conecta unha estación nova. O cableado típico é o par trenzado STP.
Outro estándar, que utiliza esta topoloxía é o coñecido como FDDI, que para maior seguridade utiliza un doble anel como medio de transmisión. Trátase de redes de maior tamaño (MAN) e que utilizan fibra óptica como medio de transmisión. O punto débil destas redes é o propio anel que, se se rompe, inutilizará a rede
.
Topoloxía en estrela.
Todos os nodos están conectados a un nodo central especializado que fai as veces de concentrador, e polo que pasan todas as comunicacións. Este concentrador ten as funcións de comunicar dúas estacións calquera e de aislar dos problemas que poidan surxir en calquera dos segmentos ou brazos da estrela. Isto proporciona maior seguridade, xa que o malfuncionamento dunha estación non afecta á rede enteira.
Sen embargo, o gasto en cableado nunha rede en estrela é maior que nunha rede en bus, e ademáis no entorno do concentrador producese normalmente unha importante
madexa de cables. O concentrador é o punto débil desta topoloxía, xa que se éste deixa de funcionar a rede quedará sen servicio.
Tamén hai que dicir que, cando o punto central da estrela é propiamente un hub ou concentrador, o rendemento desta topoloxía aseméllase á de bus, xa que o medio é compartido ao actuar o hub como mero repetidor. Coa sustitución dos hubs por switches ou conmutadores o rendemento multiplícase significativamente.

Outras topoloxías.
Topoloxía en árbore: é unha extensión da topoloxía en bus. Consiste na conexión de distintos buses lineais (ramas) a un novo bus troncal dende o que se reparte o sinal cara as ramas. Esta topoloxía utilízase moito na distribución de sinal de televisión por cable, onde a troncal acostuma a ser fibra óptica e as ramas cables coaxiais.
Topoloxía en malla: Non existe ningún nodo/dispositivo central. Cada nodo está conectado a un ou máis dos outros nodos. Existen diferentes camiños para chegar dun nodo a outro. Esta redundancia ofrece unha maior fiabilidade, xa que cando un nodo ou unha parte da rede falla, pódese seguir usando o resto e enviar os datos por outro camiño. Sen embargo esta redundancia tamén implica un maior coste en recursos coma o cableado.

Topoloxía de interconexión total: Consiste en conectar todos os nodos dunha rede entre sí a través de liñas punto a punto. Esta topoloxía, aínda que sería a máis segura, apenas se usa debido a gran cantidade de recursos necesarios.
Topoloxía mixta: É unha mistura das topoloxías básicas descritas anteriormente. É a máis común en redes medias e grandes xa que describe o crecemento natural da rede nunha organización.
